سکوت معنادار چهره ها در روزهای آتش و اضطراب
در روزهایی که صدای انفجار و اضطراب، جای هیاهوی روزمره را گرفته و جامعه درگیر یکی از حساسترین مقاطع تاریخی خود شده، انتظار میرفت همه آنهایی که سالها از بستر همین مردم و همین سرزمین دیده شدند، امروز نیز در کنار مردم بایستند؛ نه لزوماً با موضعگیریهای تند و تیز، بلکه حتی با یک همدلی ساده، یک روایت صادقانه یا حداقل حضوری قابل مشاهده.
اما واقعیت چیز دیگری است؛ از همان روزهای ابتدایی آغاز جنگ، بخشی از بلاگرها و سلبریتیها بهطرز معناداری ناپدید شدند. همانهایی که در روزهای آرام، برای کوچکترین اتفاقات روزمره، دهها استوری و پست منتشر میکردند، حالا در بزنگاه اصلی، روزه سکوت گرفتهاند. نه حمایتی، نه تحلیلی، نه حتی همدردیای.
این سکوت، آنهم در شرایطی که خطوط قرمز و حتی به تعبیر برخی «خطهای سفید» برای اظهار نظر از سوی نهادهای رسمی تا حدی مشخص و تسهیل شده، بیش از هر چیز شائبهبرانگیز است.
گویی برخی ترجیح دادهاند در میانه میدان، صرفاً تماشاگر باشند؛ بیهزینه، بیمسئولیت و البته بیاثر.در استان البرز نیز این وضعیت پررنگتر به چشم میآید.
بلاگرهایی که در مقاطعی مورد توجه و حمایت جدی قرار گرفتند و حتی از سوی مدیران فرهنگی و اجتماعی استان بهعنوان ظرفیتهای اثرگذار معرفی میشدند، امروز در سکوتی سنگین فرو رفتهاند.
اینجاست که یک پرسش جدی مطرح میشود؛ آن حمایتها و آن تأکیدها بر نقشآفرینی این افراد، امروز چه خروجی ملموسی برای جامعه دارد؟
مدیران فرهنگی و اجتماعی استان، شما که در دورهای، با جدیت از ظرفیت بلاگرها سخن میگفتید و بر نقش آنها در هدایت افکار عمومی تأکید داشتید، امروز در این شرایط خاص و جنگی، جای این «ظرفیتها» کجاست؟ چرا اثری از آنها در میدان روایتگری، آرامسازی افکار عمومی یا حتی همدلی اجتماعی دیده نمیشود؟
مسئله، صرفاً انتقاد از چند چهره مجازی نیست؛ موضوع، بازنگری در یک نگاه و یک سیاست است.
اگر قرار است به افراد و جریانهایی تریبون و اعتبار داده شود، باید در روزهای سخت نیز پاسخگو باشند. نمیتوان در روزهای آرام، از مواهب دیده شدن بهره برد و در روزهای بحران، به حاشیه امن پناه برد.
در این میان، آنچه بیش از هر چیز خودنمایی میکند، حضور بیوقفه رسانهها در کنار مردم و دولت است؛ رسانههایی که با همه محدودیتها، فشارها و خطرات، میدان را خالی نکردهاند و روایتگری را بر زمین نگذاشتهاند.
در این برهه حساس، عملاً این مردماند و رسانهها که بار آگاهیبخشی، همدلی و حفظ جریان اطلاعرسانی را به دوش میکشند؛ نه از بلاگرهای پرادعا خبری هست و نه از سلبریتیهای همیشه در صحنه.
گویی در روزهای سخت، تنها پیوند واقعی میان جامعه و حقیقت، همین رسانهها و خود مردماند.امروز جامعه بیش از هر زمان دیگری به صداقت، شجاعت و حضور واقعی نیاز دارد؛ نه به سکوتهای معنادار و غیبتهای سؤالبرانگیز.
2 فروردین 1405