جمعه آخر رمضان ۱۴۰۴، تنها یک راهپیمایی نیست؛ یک «میثاق‌نامه خونین» است.

ما در حالی به استقبال این روز می‌رویم که داغی جانسوز بر دل و پرچمی استوار در دست داریم، اگر دشمنِ بزدل گمان کرد با هدف قرار دادن مقتدای امت و رهبر حکیم‌مان، شعله‌ی حق‌طلبی ما را خاموش می‌کند، امروز باید با وحشت به خیابان‌های ایران بنگرد؛ جایی که زیر سایه زعامت و فرماندهی رهبر جدید انقلاب، حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای، صفی پدید آمده که ابتدایش در تهران و انتهایش در قلب بیت‌المقدس است.

امروز، زخمی که بر تن غزه نشسته، همان زخمی است که بر پیکر میهن ماست؛ ما و فلسطین، دو روایت از یک کتابیم؛ کتابی که با جوهر خون نوشته شده و پایانش جز «نصر من الله و فتح قریب» نخواهد بود. امروز سنگ‌های انتفاضه در مشت کودکان غزه، با موشک‌های خیبرشکن رزمندگان ما هم‌صدا شده‌اند تا لرزه بر اندام پوشالی رژیمی بیندازند که نفس‌های آخرش را در غبار خودساخته‌ی جنگ می‌کشد.

ما خستگانِ راه نیستیم؛ ما رهروانِ آنیم که فرمود «قدس، خرمشهر دیگر است». اگر امروز لبانمان از روزه و گرمای نبرد خشکیده است، دلمان به زلالِ وعده صادق خوش است. ما می‌آییم تا بگوییم نه حملات وحشیانه آمریکا و صهیونیسم اراده‌مان را سست می‌کند و نه سایه‌ی سنگین جنگ، ما را از آرمانِ آزادی قدس باز می‌دارد.

عطرِ شهادت، نبضِ استقامت؛ پایانِ شبِ دیجورِ صهیون در رمضانِ سرخ

این جمعه، هر قدم ما در خیابان‌ها، تیر زهرآگینی است بر چشم دشمنانی که رویای نابودی ایران و غزه را به گور خواهند برد. ما می‌آییم تا ثابت کنیم خون شهیدانمان، از «طریق‌القدس» تا قلب تهران، جاری است و این سیلِ خروشان، به زودی لکه ننگ صهیونیسم را از جغرافیای جهان پاک خواهد کرد.

ای قدس، اندکی صبر که سحر نزدیک است…

قطار تاریخ به ایستگاه آخر نزدیک شده و این بار، سوت پیروزی در کوچه‌پس‌کوچه‌های مسجدالاقصی طنین‌انداز خواهد شد.